Mijn eerste Backyard Ultra: 18 rondes, 121 kilometer en een hoop lessen

Mijn eerste Backyard Ultra: 121 km en 5 lessen

121 kilometer. 18 rondes. 18 keer opnieuw aan de start. Wat begon met het doel om 100 kilometer te lopen, eindigde bij de Tanis Backyard Ultra met mijn langste afstand ooit. Maar wat deze wedstrijd voor mij bijzonder maakte, waren niet alleen de kilometers. Het was vooral de ervaring van ieder uur opnieuw moeten beginnen, de mentale strijd en ontdekken hoe belangrijk die paar minuten rust eigenlijk zijn.

Wat is een Backyard Ultra?

Een Backyard Ultra is een bijzonder wedstrijdformat. Iedere deelnemer loopt elk uur een ronde van 6,706 kilometer. Precies op het hele uur begint de volgende ronde. Ben je binnen het uur terug, dan mag je de resterende tijd gebruiken om te eten, drinken, om te kleden of even te herstellen.

Er zit een addertje onder het gras: je moet ieder uur opnieuw aan de start verschijnen. Doe je dat niet, dan is je wedstrijd voorbij. Er is geen vooraf bepaalde finishafstand. De wedstrijd gaat door totdat er nog maar één deelnemer over is die een laatste ronde succesvol aflegt. Dat maakt een Backyard Ultra zo interessant. Het draait niet om wie de snelste is, maar om wie het langst kan blijven doorgaan.

Mijn doel: 100 kilometer en ervaren hoe ver ik kon komen

Ik had inmiddels al verschillende ultramarathons gelopen, maar een Backyard Ultra was voor mij compleet nieuw.

Bij een traditionele ultramarathon weet je waar de finish ligt. Je verdeelt je energie over de afstand, houdt rekening met het parcours en werkt kilometer voor kilometer richting de eindstreep. Bij een Backyard Ultra werkt dat anders. Je hoeft niet voortdurend bezig te zijn met hoeveel kilometer je nog moet lopen. Je hoeft alleen maar die volgende ronde af te leggen. En daarna nog één. En daarna weer één.

Mijn doel was om minimaal 100 kilometer te lopen. Dat betekende dat ik 15 rondes moest volbrengen. Tegelijkertijd was ik benieuwd hoe ver ik daarna nog zou kunnen komen. Voor mezelf had ik 24 rondes, oftewel ruim 160 kilometer, als mogelijke bovengrens in gedachten.

Maar eerst die 100 kilometer.

De voorbereiding: trainen om ieder uur opnieuw te kunnen starten

In mijn voorbereiding heb ik bewust specifieke trainingen opgenomen die aansloten bij het format van een Backyard Ultra. Want 100 kilometer achter elkaar hardlopen is iets anders dan ieder uur opnieuw 6,7 kilometer afleggen.

Ik oefende onder andere met het run-walkprincipe: een deel van de ronde hardlopen en het laatste stuk wandelen. Op die manier kon ik mijn hartslag laten zakken, alvast beginnen met herstellen en met relatief frisse benen terugkomen bij de start.

Ook deed ik een simulatie waarbij ik zeven rondes volgens het Backyard-format aflegde. Dat ging verrassend goed. Ik kon mijn rondetijden constant houden, had ongeveer vijf minuten pauze en voelde me na afloop nog behoorlijk fris. Het gaf vertrouwen, maar ik wist ook dat zeven rondes iets heel anders zijn dan vijftien, achttien of misschien zelfs vierentwintig rondes.

Een ander belangrijk onderdeel was voeding. Tijdens trainingen merkte ik dat grote hoeveelheden koolhydraten niet altijd goed vielen. Tijdens een langere simulatie probeerde ik ongeveer 90 gram koolhydraten per ronde binnen te krijgen. Na een aantal uren begon al dat zoete eten me behoorlijk tegen te staan en werd ik misselijk. Dat was een belangrijke les voor de wedstrijddag. Ik wilde voldoende blijven eten, maar vooral ook variëren en luisteren naar wat mijn lichaam aankon.

De eerste rondes: alles liep volgens plan

Toen het eenmaal zover was, gingen de eerste rondes eigenlijk precies zoals ik had gehoopt. Mijn rondetijden waren behoorlijk constant. Ik kwam iedere keer met ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd terug, waardoor ik ook steeds een voorspelbare herstelpauze had. Dat gaf rust.

Na iedere ronde kon ik even zitten, iets eten en drinken en me voorbereiden op het volgende uur. Geen haast, geen stress. Gewoon dezelfde routine herhalen. Wat ik ondertussen wel snel merkte, was hoe lastig het was om mijn kleding droog te houden. Door het zweten bleef mijn kleding vochtig en al vrij vroeg in de wedstrijd begon ik last te krijgen van schuurplekken aan mijn zij. Dat lijkt misschien iets kleins, zeker als je nog maar een beperkt aantal kilometers hebt afgelegd. Maar tijdens een Backyard Ultra weet je dat je dezelfde beweging mogelijk nog tientallen uren gaat herhalen.

Dan kan een klein ongemak uiteindelijk een groot probleem worden. Toch ging het lopen zelf prima. Wat ik vooral bijzonder vond, was dat ik nauwelijks bezig was met de totale afstand. Normaal gesproken ben je tijdens een ultramarathon vaak bewust met de kilometers bezig. Hoeveel heb ik gehad? Hoeveel moet ik nog? Nu was dat gevoel eigenlijk helemaal verdwenen. Ik hoefde maar één ding te doen: blijven lopen en op tijd terugkomen.

Op naar de nacht: het moment waar ik naar uitkeek

Waar sommige lopers misschien tegen het donker opzien, keek ik er juist naar uit. Ik wilde ervaren hoe het zou zijn om tijdens een Backyard Ultra de nacht in te lopen. Met een hoofdlamp op, minder prikkels om je heen en steeds opnieuw datzelfde rondje. Zodat je wereld eigenlijk heel erg klein wordt. De eerste rondes in het donker gingen ook verrassend goed.

Het ritme bleef hetzelfde. Lopen, terugkomen, eten, drinken, even zitten en opnieuw vertrekken. Ook mijn voeding ging boven verwachting. Waar ik tijdens trainingen nog moeite had gehad om voldoende te blijven eten, lukte dat tijdens de wedstrijd wonderbaarlijk goed. Ik wisselde zoete producten af met andere voeding en dranken, waaronder cola, en hield mijn koolhydraatinname beter beheersbaar.

Dat was misschien wel een van de grootste meevallers van de hele wedstrijd. Het bevestigde voor mij dat je een voedingsstrategie tijdens trainingen moet testen, maar ook dat je tijdens een wedstrijd flexibel moet blijven. Wat op papier ideaal lijkt, hoeft in de praktijk niet altijd het beste te werken.

Ronde 13 tot 15: die paar minuten pauze werden steeds belangrijker

Na ongeveer dertien tot vijftien rondes begon ik te merken dat er iets veranderde. Niet zozeer omdat ik ineens helemaal leeg was, maar omdat iedere ronde steeds wat meer tijd kostte. Waar ik in het begin relatief gemakkelijk mijn rondes kon afleggen en voldoende tijd overhield, werd dat steeds lastiger.

Mijn tempo zakte en daardoor werden mijn rustpauzes steeds korter. Juist die pauzes bleken ontzettend belangrijk voor me. Het waren de momenten waarop ik even niet hoefde te lopen. Waarop ik kon zitten, eten, drinken en mezelf mentaal kon voorbereiden op de volgende ronde.

Dat klinkt misschien vreemd. Je loopt meer dan 100 kilometer en vervolgens blijken juist die paar minuten waarin je niet loopt een van de belangrijkste onderdelen van je wedstrijd. Maar zo voelde het echt. Ik merkte dat ik steeds meer naar die korte pauzes begon uit te kijken. Tegelijkertijd wist ik dat als mijn rondes nog langer zouden duren, ik steeds minder tijd over zou houden om te herstellen.

Dat is misschien wel het bijzondere aan een Backyard Ultra: je loopt niet alleen tegen de afstand, maar ook tegen de klok. Je hoeft niet snel te zijn, maar je moet wel ieder uur opnieuw klaarstaan.

18 rondes: 121 kilometer en de beslissing om te stoppen

Uiteindelijk kwam ik na mijn achttiende ronde opnieuw terug bij de start. 18 rondes. Ruim 120 kilometer. Mijn langste afstand ooit. Toch kwam daar ook het moment waarop ik moest beslissen of ik nog een ronde zou gaan lopen.

Fysiek had ik waarschijnlijk nog een volgende ronde kunnen afleggen. Natuurlijk was ik vermoeid en had ik inmiddels behoorlijk wat ongemak van de schuurplekken, maar het was niet zo dat mijn benen volledig op waren. Het was vooral mentaal dat het steeds moeilijker werd. Na achttien uur steeds opnieuw vertrekken, werd de gedachte om te stoppen steeds aantrekkelijker.

Toen kwam er een berichtje van mijn moeder met de vraag of ze me moest komen ophalen. Misschien klinkt dat als een klein detail, maar op dat moment voelde het als een uitweg. Ineens was stoppen een heel concrete mogelijkheid. Ik had mijn doel van 100 kilometer ruim gehaald. Ik had de nacht doorgelopen. Ik had ervaren wat het format met me deed en had mijn langste afstand ooit gelopen.

Met de schuurplekken die steeds vervelender werden, besloot ik dat het mooi was geweest. Ik zou niet meer aan ronde 19 beginnen. Mijn eerste Backyard Ultra zat erop.

Had ik nog verder kunnen lopen?

Die vraag heb ik mezelf natuurlijk ook gesteld en mijn antwoord is: waarschijnlijk wel. Achteraf denk ik dat er fysiek misschien nog een of meerdere rondes in hadden gezeten. Maar dat is makkelijk zeggen als je weer thuis bent, hebt geslapen en je lichaam de tijd heeft gehad om te herstellen.

Op dat moment voelde stoppen als de juiste beslissing en ik heb er ook geen spijt van. Mijn doel was om 100 kilometer te lopen en te ontdekken hoe een Backyard Ultra werkt. Uiteindelijk werden het 121 kilometer en heb ik ontzettend veel geleerd. Misschien heb ik ook ontdekt dat er mentaal nog behoorlijk wat winst te behalen valt, wat ik altijd dacht dat het mijn sterke punt was.

Want een Backyard Ultra draait niet alleen om de vraag of je nog een ronde kunt lopen. Het draait ook om de vraag of je jezelf ervan kunt overtuigen om opnieuw aan die start te verschijnen. Dat is een wezenlijk verschil.

Wat ik heb geleerd van mijn eerste Backyard Ultra

Als ultrarunner was deze wedstrijd een geweldige ervaring. Maar ook als ultrarunningcoach heeft het me nieuwe inzichten gegeven.

1. Een constante rondetijd is ontzettend waardevol

In het begin lukte het me goed om mijn rondetijden constant te houden. Daardoor had ik steeds ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd om te herstellen. Later merkte ik hoe belangrijk dat eigenlijk was. Zodra de rondes langer gingen duren, werd het steeds lastiger om voldoende rust te nemen. Daarom is het belangrijk om vooraf niet alleen na te denken over je looptempo, maar ook over hoeveel hersteltijd je nodig hebt.

2. Kleine ongemakken kunnen grote gevolgen krijgen

Mijn schuurplekken ontstonden al relatief vroeg. Op dat moment leek het nog geen reden om me zorgen te maken. Maar na achttien rondes waren diezelfde plekken een belangrijke factor in mijn beslissing om te stoppen.

Kleding, vocht, schuren en verzorging zijn dus absoluut geen bijzaken. Juist tijdens een wedstrijd waarin je steeds dezelfde beweging herhaalt, kunnen ze bepalend worden.

3. Voeding moet vooral uitvoerbaar blijven

Tijdens mijn trainingen ging de voeding niet altijd goed. Op de wedstrijddag juist wel. Mijn belangrijkste inzicht? Je kunt een voedingsstrategie nog zo mooi op papier zetten, maar uiteindelijk moet je die ook uren achter elkaar kunnen volhouden.

Variatie, oefenen en ruimte om aan te passen zijn minstens zo belangrijk als de hoeveelheid koolhydraten.

4. Je rustpauze is onderdeel van je wedstrijdstrategie

Ik dacht vooraf vooral na over hoe ik de rondes zou indelen, maar tijdens de wedstrijd ontdekte ik hoeveel waarde ik hechtte aan de minuten tussen twee rondes. Die korte momenten van rust hielden me letterlijk en figuurlijk op de been.

Een goede Backyard-strategie draait daarom niet alleen om wat je tijdens het lopen doet, maar ook om wat je in de resterende minuten doet.

5. De mentale uitdaging begint pas echt als stoppen een optie wordt

Tot aan mijn doel van 100 kilometer had ik iets concreets om naartoe te werken. Toen ik dat doel eenmaal had bereikt en de vermoeidheid toenam, veranderde de wedstrijd. Er was geen finishlijn meer waar ik naartoe werkte. Alleen de keuze om nog een keer te vertrekken. Toen ik de mogelijkheid kreeg om opgehaald te worden, merkte ik hoe sterk zo’n uitweg kan zijn.

Voor een volgende Backyard Ultra wil ik daarom niet alleen mijn fysieke voorbereiding verbeteren, maar ook vooraf bewuster nadenken over die mentale momenten. Wat doe ik als ik wil stoppen? Welke redenen zijn voor mij echt doorslaggevend? En hoe voorkom ik dat ik in een moeilijk moment een beslissing neem waar ik later misschien anders over denk? Dat zijn vragen die net zo goed bij de voorbereiding horen.

Kom ik nog eens terug voor een Backyard Ultra?

Absoluut.

Al is het eerste doel voorlopig om weer helemaal hersteld te zijn en normaal te kunnen hardlopen. Maar ergens kriebelt het alweer. Ik ben ontzettend tevreden met mijn eerste Backyard Ultra. Met 18 rondes en 121 kilometer heb ik mijn doel ruimschoots gehaald en een prachtige ervaring opgedaan.

Tegelijkertijd weet ik nu veel beter wat me te wachten staat. Ik weet hoe belangrijk die rustpauzes zijn. Hoe snel kleine ongemakken zich kunnen opstapelen. Hoe bijzonder het is om de nacht door te lopen. En misschien nog wel het belangrijkste: hoe sterk de mentale kant van deze wedstrijd is. Misschien is dat precies wat een Backyard Ultra zo verslavend maakt.

Je weet nooit helemaal waar je grens ligt, totdat je besluit nog één ronde te proberen. Wie weet lukt het de volgende keer om die grens weer een stukje verder te verleggen.

Zelf een Backyard Ultra lopen?

Een Backyard Ultra vraagt om een andere voorbereiding dan een traditionele marathon of ultramarathon. Niet alleen vanwege de afstand, maar juist door het specifieke format, de korte herstelmomenten, de voeding en de mentale uitdaging van ieder uur opnieuw starten.

Als gecertificeerd ultrarunningcoach help ik hardlopers met een persoonlijke voorbereiding op hun Backyard Ultra. Daarbij kijken we naar jouw huidige hardloopniveau, je doelen en welke specifieke trainingen nodig zijn om zo goed mogelijk voorbereid aan de start te staan.

Van een slimme trainingsopbouw en Backyard-simulaties tot pacing, voeding en een strategie voor de wedstrijddag. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om het lopen van die 6,7 kilometer. Het gaat erom dat je klaar bent om het een uur later opnieuw te doen.

Meer weten? Bekijk mijn persoonlijke Backyard Ultra-coaching of plan vrijblijvend een kennismakingsgesprek.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *